In Memoriam “de Goudsche tomaat”

In Memoriam “de Goudsche tomaat”

De naam “de Goudsche tomaat” zal bij sommige Gouwenaars een belletje laten rinkelen. Maar dit verslag van een mooi stukje Goudse geschiedenis is voor iedereen. Een terugblik op een lokale revolutie, vijf jaar geleden in hartje Gouda.

In de Keizerstraat staat een
monumentaal pand met het opschrift
“volksgaarkeuken”.Het pand en haar doel was een nalatenschap van Henrietta Helena Hoffman (1825 – 1886)  aan de gemeente Gouda. In de archieven is na te lezen waarom de gemeente Gouda 100 jaar later de gaarkeuken heeft opgeheven.

Na twintig jaar leegstand en verval werd de gaarkeuken heropend.Gedreven door naastenliefde besloot een groep jongeren het pand te kraken en opnieuw voedsel te verstrekken aan de armsten van de maatschappij.

Met de nota van de gemeente Gouda inzake zelfredzaamheid van de burger in het achterhoofd, leek het er op dat het zou lukken.

Om de kosten van ovens, keukenspullen en meubels te kunnen betalen werden twee “open galerie” dagen gehouden. Een hoop kunstenaars werd uitgenodigd te komen exposeren en veel, heel veel gasten werden uitgenodigd om te doneren. De opbrengst van de donaties maakte het mogelijk te beginnen met het uitdelen van voedsel.

Maaltijden werden verstrekt voor 50 eurocent, het kopje koffie was gratis. Drie dagen per week bood de Goudsche tomaat plaats aan 30 bezoekers, velen met niet meer dan een bijstandsuitkering. Niet alleen de armsten vonden hun weg naar de gaarkeuken, de yuppen en dink’s kwamen ook voor de “sfeer”. En zij betaalden vrijwillig een aantal maal de kostprijs per maaltijd. “Microsocialisme”, was een nieuw woord…… ons woord.

We hebben een aantal politieke partijen als gasten mogen ontvangen. Ondanks hun goede wil konden zij niets meer doen dan ons een wam hart toedragen. En dat was ook wel voldoende. De snelheid van het “echte” leven ligt nou eenmaal hoger dan die van de politiek. Maar verslagen voelden we ons wel, toen de burgemeester liet weten zich niet met dit soort mensen in te willen laten, een slag verloren maar de strijd om legitimatie ging door.

Op 3 februari 2005 diende de rechtszaak. Bij navraag op het kadaster bleek de eigenaar (een projectontwikkelaar) niet te voldoen aan de door gemeente geëiste papieren. Maar tijdens de rechtszaak bleek een fax van bouw- en woningtoezicht van de gemeente voldoende om de eiser in het gelijk te stellen. We moesten er uit.

Op 3 februari 2005 ben ik getrouwd, geheel gepland in de gaarkeuken. Want onafhankelijk van de uitkomst van de rechtszaak zou het een feestelijke dag worden. Het gehoopte dubbele feest bleef uit maar het leed werd niet gevoeld door het feestgedruis van mijn trouwerij.

Ik ben er inmiddels wel overheen gegroeid, heb me erbij neergelegd. Maar ik kan het moeilijk verkroppen dat ik, lopend door de Keizerstraat, naar binnen kan kijken bij een monumentaal pand met op de voorgevel de tekst “volksgaarkeuken” dat al 5 jaar leeg staat, zonder ziel, zonder mijn “Goudsche tomaat”.

In memoriam “de Goudsche Tomaat”, mijn initiatief, mijn verdriet en mijn goede herinnering.

 

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.